به گزارش سایت خبری مرودشت نا، حجت‌الاسلام‌والمسلمین محسن زارعی نوشت:

به دهمین روز از ماه مبارک رمضان رسیده ایم. و تا ساعاتی دیگر، دهه اول این ماه به پایان میرسد.

پاداش روزه داری از جانب خداست، و قطعا خدا مهربان تر و بخشنده تر از آن است که بدهکار بنده بماند، آن هم بنده ای که بخاطر او مشقت روزه داری را تحمل کرده است.

همانگونه که پیامبر گرامی اسلام میفرماید:

 «کُلُّ عَمَلِ ابنِ آدَمَ هُوَ لَهُ غَیرَ الصِّیامِ؛ هُوَ لی، و أنَا أجزی بِهِ.» وَالصِّیامُ جُنَّهُ العَبدِ المُؤمِنِ یَومَ القِیامَهِ کَما یَقی أحَدَکُم سِلاحُهُ فِی الدُّنیا …

خداى متعال فرموده است: «هر کار انسان براى خود اوست، مگر روزه ‏دارى، که براى من است و من خودم پاداش آن را می‏دهم . روزه، سپر بنده مؤمن در روز قیامت است، همانگونه که در دنیا هر یک از شما را سلاحش حفاظت می‏کند.

       روضه الواعظین، ص۳۸۳

و اما دعای روز دهم ماه مبارک رمضان:

 أللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ وَ اجْعَلْنِی فیهِ مِنَ الْفَائِزِینَ لَدَیْکَ وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ بِإِحْسَانِکَ یا غَایَهَ الطَّالِبِین

خدایا! مرا در این روز از آنان که بر تو توکل کنند و نزدت فوز و سعادت یابند، قرار ده و مرا از آنان که مقربان درگاه تو باشند، قرار ده. به حق احسانت، ای منتهای آرزوی طالبین!

دعای امروز از ۴بخش تشکیل شده است:

۱:توکل بر خدا
۲:قرار گرفتن در زمره افراد عاقبت بخیر
۳:مقرب شدن در درگاه الهی
۴:احسان و محبت خداوند به بندگان

از چهار بخش فوق، دو بخش را خدمتتان توضیح میدهم.

توکل برخدا:

توکل، یکی از نشانه های ایمان است، توکل یعنی این که بپذیریم که هر اتفاقی که در عالم بیفتد، اراده خداست، توکل یعنی اعتماد به خدا و سپردن کارها به دست او.

چه زیبا میفرمایند امیر مومنان، علی (ع) :

مَنْ تَوکَّلَ عَلَى اللّه ذَلَّتْ لَهُ الصِّعابُ وَتَسَهَّلَتْ عَلَیْهِ الأَْسْبابِ؛

هر کس به خدا توکل کند، دشوارى ها براى او آسان مى شود و اسباب برایش فراهم مى گردد.
غررالحکم، ج۵، ص۴۲۵، ح۹۰۲۸

و شاید زیباتر از آن، این حدیث نبی مکرم اسلام است که فرمود:

مَنْ تَوَکَّلَ عَلَى اللّه کَفاهُ مَؤنَتَهُ وَرِزْقَهُ مِنْ حَیْثُ لایَحْتَسِبُ؛

هر کس به خدا توکل کند، خداوند هزینه او را کفایت مى کند و از جایى که گمان نمى برد به او روزى مى دهد.
کنزالعمال، ج۳، ص۱۰۳، ح۵۶۹۳

آری توکل یعنی سپردن خود به خدا، مانند حضرت ابراهیم.

در داستان ابراهیم(ع) می‌خوانیم: هنگامی که ابراهیم(ع) را در منجنیق گذاشتند، عمویش آذر آمد و سیلی محکمی به صورت او زد و گفت: از مذهب توحیدیت بازگرد{ابراهیم(ع) اعتنایی به او نکرد} در این هنگام خداوند فرشتگان را به آسمان دنیا فرستاد تا نظاره‌گر این صحنه باشند. همه موجودات از خدا تقاضای نجات ابراهیم(ع) را کردند. از جمله زمین گفت: پروردگارا! بر پشت من بنده موحدی جز او نیست و اکنون در کام آتش فرو می رود. خطاب آمد: اگر او مرا بخواند؛ مشکلش را حل می‌کنم. جبرئیل در منجنیق به سراغ او آمد و گفت: ای ابراهیم(ع)! به من حاجتی داری تا انجام دهم؟ ابراهیم(ع) گفت: به تو نه؛ اما به خداوند عالم آری! و هنگامی که ابراهیم(ع) به میان اتش پرتاب شد، خداوند به آتش وحی فرستاد: سرد و سالم باش برای ابراهیم(ع) {در این هنگام آتش خاموش و به محیطی آرام بخش مبدل گشت} و جبرئیل در کنار ابراهیم(ع) قرار گرفت و با او به گفتگو نشست. نمرود از فراز جایگاه با خود چنین گفت:«من اتخذ الها فلیتخذ مثل اله ابراهیم(ع)؛
 اگر کسی می خواهد معبودی برای خود برگزیند، همانند معبود ابراهیم(ع) را انتخاب کند».
تفسیر علی بن ابراهیم، ج۲، ص۷۳٫

البته از این نکته مهم نباید غافل شد که توکل زمانی معنا میدهد، که ما وظیفه و عمل خود را به طور صحیح و کامل انجام داده باشیم، آن گاه به خدا توکل کنیم.

آن که هیچ کاری نمیکند، دست روی دست می گذارد و میگوید به خدا توکل کرده ام، معنایی توکل را به خوبی نفهمیده است.

۲_قرار گرفتن در زمره افراد عاقبت بخیر

شکی نیست که یکی از بزرگترین خواسته ها و حاجت های هر انسانی، عاقبت به خیری است.
عاقبت به خیری یعنی یک پایان خوب.
یعنی در انتهای عمر، حسرت گذشته را نخوردن.
این حس و حال(بیمناک بودن از عاقبت خود) تا لحظه مرگ باید همراه انسان باشد، و انسان هیچگاه نباید از پایان کار خود، مطمئن باشد.
چه بسیار افرادی که جزئ افراد صالح و خوب هم بودند، اما پایان خوبی نداشتند، و عاقبت بخیر نشدند.
چه بسیار افرادی که در نماز و روزه و حج و جهاد از ما و شما جلوتر بودند و بهتر، اما با یک غفلت از مسیر سعادت و عاقبت بخیری خارج شدند.
یکی از مهمترین عواملی که انسان را از مسیر سعادت و عاقبت بخیری دور می کند، حب دنیا است. حب دنیا یعنی دنیا زدگی و اسیر دنیا شدن.

چنان که پیامبر اکرم(ص) فرمود:

«حُبُّ الدُّنْیَا رَأْسُ کُلِّ خَطِی

Marvdashtna2, [04.06.17 22:48]
ئَهٍ وَ مِفْتَاحُ کُلّ سَیِّئَهٍ وَ سَبَبُ إِحْبَاطِ کُلِّ حَسَنَه؛

حب دنیا اساس هر خطا، و کلید هر گناه و سبب نابودی و ضایع شدن هر خوبی و حسنه‌‌ای است»
(إرشاد القلوب، ج‏1، ص: ۲۱)

چه بسیار افرادی که بخاطر زندگی دنیا، و آسایش نسبی آن، آخرت خود را تباه کردند.
تاریخ پر است از این دست افراد و سرگذشت عبرت آموز آن ها.

عاقبت به خیری، به سادگی به دست نمی آید و به هرکسی هم نمی رسد.

حضرت علی (علیه السلام) در این خصوص می فرماید:

«أَعْقَلُ النَّاسِ أَنْظَرُهُمْ فِی الْعَوَاقِبِ؛
 (تصنیف غرر الحکم و درر الکلم ص : ۵۲ )
 عاقل ترین مردم (کسی است که) دور اندیشی بیشتری نسبت به عاقبت کارهایش داشته باشد.»

پس چه زیباست که در این روز، همه باهم دست به دعا بلند کنیم و از خدا بخواهیم:

یارب به توکل ارادت کیشان
به فوز و سعادتِ سعادت کیشان
به جمع مقربان و خیر اندیشان
احسان کن و برشِمُر مرا از ایشان

التماس دعا